Pozycjonowanie a spam: The Beatles.html

The Beatles
The Beatles, 1964
Rok założenia	1960
Rok rozwiązania	1970
Pochodzenie	Anglia
Gatunek	pop, rock, rock and roll, rock psychodeliczny, big beat, pop-rock
Ostatni skład
John Lennon (nie żyje) Paul McCartney George Harrison (nie żyje) Ringo Starr
Poprzedni członkowie
Pete Best Stuart Sutcliffe (nie żyje)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

The Beatles – zespół rockowy z Liverpoolu, istniejący od 1960 (jako The Quarry Men od 1957) do 1970, wg większości ocen najpopularniejszy i najważniejszy w historii.

edytuj Skład

Zespół odniósł sukces w składzie:

John Lennon – gitara, śpiew
Paul McCartney – gitara basowa, śpiew
George Harrison – gitara, śpiew
Ringo Starr – perkusja, śpiew

Wcześniej w zespole:

Stuart Sutcliffe – gitara basowa
Pete Best – perkusja

edytuj Historia zespołu

edytuj Klubowe początki

Autorstwo nazwy zespołu przypisuje się Lennonowi oraz Sutcliffe'owi, którzy w kwietniu 1960 zaproponowali ją McCartney'owi oraz Harrisonowi. Cztery miesiące później, w sierpniu, tuż przed wyjazdem do Hamburga na, jak się miało okazać, obfitujące w liczne ekscesy występy, do czwórki gitarzystów dołączył perkusista Best. Jednak najbardziej emblematycznym miejscem dla Beatlesów tego okresu był liverpoolski klub The Cavern. W sylwestra 1961/1962 Beatlesi podróżują do Londynu na przesłuchanie do Decca Records. Ostatecznie wytwórnia nie podpisała z nimi kontraktu, co do dziś uważa się za największą pomyłkę w historii przemysłu fonograficznego. Zdając sobie sprawę ze swych miernych talentów muzycznych, Stuart Sutcliffe odszedł z zespołu na krótko przed swą przedwczesną śmiercią, która nastąpiła 10 kwietnia 1962. Cztery miesiące później – 16 sierpnia – za namową niezadowolonego z gry Besta producenta George'a Martina, grupa w kontrowersyjnych okolicznościach zwolniła perkusistę i zastąpiła go przyjacielem zespołu – Ringo Starrem. Zespół też za namową menedżera Briana Epsteina zmienił wizerunek z niegrzecznych chłopców w skórach na garnitury. Ten etap kariery kończy podpisanie kontraktu z EMI.

edytuj Beatlemania

Na koncertach The Beatles zaczyna dochodzić do scen zbiorowej histerii. Zjawisko to nazwano Beatlemanią. Swój pierwszy album Please Please Me Beatlesi nagrali 11 lutego 1963. Kompozycja Lennona, również zatytułowana Please Please Me, stała się pierwszym hitem zespołu. 10 września Beatlesi podarowali Rolling Stonesom kompozycję en:I Wanna Be Your Man, która okazała się pierwszym hitem Stonesów. W lutym 1964 kompozycją I Want To Hold Your Hand Beatlesi w końcu podbijają największy rynek fonograficzny – Amerykę. Wydarzenie to zapoczątkowało tzw. Brytyjską Inwazję. Zespół bije też rekord oglądalności w telewizyjnym programie The Ed Sullivan Show. W kwietniu pięć pierwszych miejsc Billboardu okupowały piosenki The Beatles (do dziś nikomu innemu nie udało się zająć choćby trzech pierwszych miejsc). 28 sierpnia w Nowym Jorku zespół spotkał Boba Dylana. Stał się on dla nich inspiracją m.in. wprowadzając w świat narkotyków.

edytuj Muzyczne dojrzewanie

W nagraniach zespołu z lat 1965-1966 słychać wyraźną metamorfozę. Muzyka stała się ambitniejsza, a teksty poważniejsze. Fascynacja Harrisona muzyką indyjską odpowiedzialna jest za wprowadzenie do procesu nagraniowego egzotycznego instrumentarium. 6 sierpnia 1965 została przedstawiona światu kompozycja Yesterday, której melodia objawiła się McCartneyowi we śnie. Pobiła ona wiele rekordów, m.in. jest najczęściej coverowaną w historii^{potrzebne źródło} i jedną z najczęściej emitowanych w radiu. Wyjątkowym wydarzeniem jak na owe czasy był koncert The Beatles na stadionie baseballowym en:Shea Stadium w Nowym Jorku 15 sierpnia. Po raz pierwszy bowiem w historii 55.600 fanów zgromadziło się na stadionie by wysłuchać koncertu rockowego. 27 sierpnia w Los Angeles Beatlesi spotkali swego idola – Elvisa Presleya. Po latach wyszło na jaw, że Presley kibicował CIA w próbach blokowania zespołu w Stanach Zjednoczonych, zarzucając Beatlesom sprowadzanie młodzieży na złą drogę. 26 października Beatlesi zostali uhonorowani przez królową Orderami Imperium Brytyjskiego (John Lennon zwrócił swój cztery lata później). Rok 1966 okazał się przełomowy dla zespołu. W marcu John Lennon udzielił niefortunnego wywiadu, w którym stwierdził, że Beatlesi są popularniejsi od Jezusa. Wyjęta z kontekstu wypowiedź doprowadziła między innymi do fali ostentacyjnego palenia ich płyt. Wprawdzie już wcześniej pod adresem zespołu padały pogróżki, jednak stały się one poważne, gdy zespołem zaczął się interesować Ku Klux Klan.

29 sierpnia w San Francisco The Beatles zagrali swój ostatni koncert. Zaprzestali koncertowania między innymi ze względu na wszelkiej maści krzyki i piski fanów, które zagłuszały muzykę. Skoncentrowali się na działalności studyjnej. Rozpoczął się tym samym ostatni okres historii The Beatles.

George Harrison w 1974

edytuj Lata studyjne i rozpad

Zamknięcie się Beatlesów na długie miesiące w studiu było tak naprawdę ich wyzwoleniem. W końcu mogli w pełni wykorzystać możliwości ówczesnej techniki, nie przejmując się tym, jak później zagrać muzykę na żywo. Wydana 1 czerwca 1967 płyta Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, pierwsza nagrana po zaniechaniu działalności koncertowej, jest przez większość krytyków uznawana za najważniejszą płytę w historii. Jest to jeden z pierwszych albumów koncepcyjnych będący prekursorem progresywnego rocka, swoista opera rockowa będąca substytutem koncertu. Większość krytyków zgadza się, że opus magnum albumu, jak i całej spuścizny The Beatles, jest wieńcząca dzieło kompozycja Johna Lennona A Day In The Life. Kolejnym wydarzeniem bez precedensu była pierwsza światowa transmisja satelitarna, w której wzięli udział Beatlesi. 25 czerwca w programie en:Our World w towarzystwie m.in. Marianne Faithfull, Micka Jaggera, Erica Claptona czy Keitha Moona (z którymi półtora roku później Lennon wystąpił w przedsięwzięciu The Rolling Stones Rock And Roll Circus) Beatlesi wykonali na żywo kompozycję en:All You Need Is Love, która stała się jednym z hymnów ruchu hippisowskiego. Początek końca Beatlesów zwiastowała śmierć ich menedżera, Briana Epsteina, 27 sierpnia. Beatlesów ogarnęło przerażenie, ponieważ nie mieli pojęcia, jak znaleźć się w nowej sytuacji. W zespole zapanował chaos, który sprzyjał rodzeniu się konfliktów. Najbardziej podzieliła ich kwestia schedy po Epsteinie. Paul McCartney widział na tym stanowisku swego teścia, Lee Eastmana, podczas gdy reszta zespołu preferowała menedżera Rolling Stonesów – Allena Kleina. Skłóconych muzyków bezskutecznie próbował godzić i zachęcać do ostatnich wysiłków twórczych George Harrison, zapraszając na sesje do Białego Albumu Erica Claptona, a na niekończące się sesje Get Back/Let It Be Billy'ego Prestona. Ostatecznie to Kleinowi powierzono misję ratowania Apple – korporacji Beatlesów. Praktycznym końcem zespołu było ukrywane przed opinią publiczną odejście we wrześniu 1969 Lennona, ale za oficjalną datę rozpadu uznaje się 10 kwietnia 1970, kiedy Paul McCartney publicznie ogłosił swe odejście.

edytuj Epilog

Przez całe lata 70. świat nurtowało pytanie czy zespół The Beatles reaktywuje się. Próbowano skusić ich proponując astronomiczne kwoty za jeden wspólny występ. Wprawdzie panujące między muzykami relacje pozostawały wiele do życzenia (niektóre źródła informują nawet o rzekomym incydencie z 12 marca 1971, kiedy to John Lennon, George Harrison i Ringo Starr mieli jakoby obrzucić dom Paula McCartneya cegłami), jednak wielbiciele gorąco wierzyli w powrót zespołu. Nadzieja fanów na reaktywację została brutalnie rozwiana 8 grudnia 1980, gdy w Nowym Jorku został zastrzelony John Lennon. Następnego dnia podczas koncertu na stadionie Wembley w Londynie zespół Queen zagrał w hołdzie Lennonowi jego wielki przebój Imagine. Poza tym na płycie Hot Space nagrali kompozycję Life Is Real (Song For Lennon). Był to tylko jeden z wielu podobnych hołdów złożonych Lennonowi.

Beatlesi byli pod wieloma względami zespołem wyjątkowym. Nikt inny nie doczekał się tylu analiz, czasem tak dogłębnych, że sami zainteresowani z rozbrajającą szczerością przyznawali, że ich nie rozumieli. Ich spuścizna pozostaje inspiracją dla innych muzyków. Mimo że nie byli wirtuozami i nie znali notacji muzycznej, potrafili pogodzić sukces na polu kultury elitarnej z sukcesem na polu kultury masowej. Do The Beatles należy najwięcej muzycznych odkryć oraz rekordów. Zdobyli parę prestiżowych nagród Grammy oraz Oscara za film Let It Be. Wg RIAA są najpopularniejszymi muzykami wszech czasów. Szacuje się, że pod koniec lat 90. sprzedana została miliardowa płyta Beatlesów. W 1988 grupa The Beatles została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame. Koncertowali w Europie, Ameryce, Azji, Australii, ale nigdy nie wystąpili w Polsce. 4 marca 1996 światło dzienne ujrzał ostatni nowy materiał The Beatles – kompozycja Real Love.