Wikipedia



 

norrœnt mál, dǫnsk tunga
Obszar	Skandynawia i inne
Liczba mówiących	Język wymarły
Ranking	-
Klasyfikacja genetyczna	Języki indoeuropejskie *Języki germańskie **Języki skandynawskie ***Język staronordyjski
Pismo	łaciński, runiczny (Runy)
Status oficjalny
Język urzędowy	-
Regulowany przez	-
Kody języka
ISO 639-1	-
ISO 639-2	non
ISO 639-3	non
SIL	-
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata brak wersja językowa Wikipedii W Wikisłowniku: Słownik języka staronordyjskiego

Język staronordyjski (staronordycki, staroislandzki, norse) - język z grupy języków germańskich, którym posługiwali się Wikingowie od VIII wieku do ok. 1300. Powstał z pranordyckiego w VIII w.

Z niego rozwinęły się współczesne języki skandynawskie: islandzki, norweski, farerski, szwedzki i duński oraz wymarły język norn z Szetlandów. Najbardziej podobny do niego jest współczesny język islandzki.

Język staronordyjski wpływał również na język angielski, w szczególności dialekty szkockie mają dużo zapożyczeń z tego języka (zob. język Scots)

edytuj Dialekty

Język staronordyjski nie był jednolity i rozpadał się na kilka zespołów dialektów. Do najczęściej wyróżnianych zaliczają się:

• dialekt zachodni - używany głównie na terenach dzisiejszej Norwegii, Islandii i Wysp Owczych, wyewoluowały z niego późniejsze języki norweski, farerski i islandzki.

• dialekt wschodni - używany głównie na terenach dzisiejszej Danii i Szwecji, rozwinęły się z niego języki duński i szwedzki

• dialekt starogotlandzki - używany na terenach Gotlandii, czasami uznawany za wariant dialektu wschodniego

Najwięcej inskrypcji zachowało się w dialektach zespołu zachodniego, przez co stały się one podstawą częściowo zrekonstruowanej, ustandaryzowanej formy języka staronordyckiego, nauczanej obecnie na uniwersytetach do celów akademickich.

W średniowieczu język staronordyjski zapisywany był tradycyjnie alfabetem runicznym. Dzisiejsza ustandaryzowana ortografia w alfabecie łacińskim oparta jest na pisowni średniowiecznej literatury islandzkiej.

edytuj Linki zewnętrzne

• Podręcznik do nauki języka staronordyjskiego (en)
• Słownik języka staronordyjskiego (en)
• Kurs staronordyjskiego online University of Texas at Austin (en)
• Kurs staroislandzkiego(en)
• Strona poświęcona językowi i kulturze staronordyjskiej duży wybór materiałów do nauki (ru)

p • d • e Języki germańskie pragermański* † z pranordyckim † wschodniogermańskie burgundzki † • gocki † • lombardzki † • wandalski † zachodniogermańskie afrikaans • alzacki • angielski (staroangielski † • średnioangielski † • wczesny nowoangielski †) • denglisch • dolnoniemiecki (dolnosaksoński • wschodniodolnoniemiecki) • fryzyjski • jidysz • lotaryński • luksemburski • niderlandzki (warianty: flamandzki • holenderski • limburgijski • południowogeldryjski • twents) • niemiecki (staro-wysoko-niemiecki † • średnio-wysoko-niemiecki † • wczesno-nowo-wysoko-niemiecki † • nowo-wysoko-niemiecki) • niemiecki w Austrii • pensylwański • plautdietsch • schwyzertüütsch • scots • starosaksoński † • wilamowski (wymysiöeryś) skandynawskie duński • farerski • islandzki • jämtlandzki • szwedzki • szwedzki Rinkeby • norn † • norweski (nynorsk • riksmål • bokmål) • starogotlandzki † • staronordyjski † * Język pragermański nie jest językiem germańskim, ale przodkiem wszystkich języków germańskich