Hornjoserbšćina
Obszar Łużyce (Niemcy)
Liczba mówiących 55 tys.
Ranking (poza pierwszą 100.)
Klasyfikacja genetyczna Języki indoeuropejskie
 Języki słowiańskie
  Zachodniosłowiańskie
   Łużyckie
     Język górnołużycki
Pismo łacińskie
Status oficjalny
Język urzędowy Język regionalny w Niemczech (Brandenburgia i Saksonia)
Kody języka
ISO 639-1 -
ISO 639-2 hsb
ISO 639-3 hsb
SIL WEN
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata

Język górnołużycki - jeden z dwóch języków łużyckich, którym posługują się Serbołużyczanie na niewielkim obszarze wokół Budziszyna we wschodniej części Niemiec.

Język górnołużycki różni się od dolnołużyckiego szeregiem cech oraz odmienną w dużej mierze leksyką, co powoduje, że wzajemne zrozumienie użytkowników obydwu tych języków może być dość trudne. Język dolnołużycki ze względu na pewne cechy bliższy jest językowi polskiemu, natomiast górnołużycki bliższy jest językowi czeskiemu.

Wikibooks
Zobacz publikację na Wikibooks:
Górnołużycki

Spis treści

edytuj Alfabet górnołużycki

Alfabet górnołużycki
a b c č ć d e ě f g h ch i j k ł l m n ń o ó p (q) r ř s š t u (v) w (x) y z ž
A B C Č Ć D E - F G H Ch I J K Ł L M N - O - P (Q) R - S Š T U (V) W (X) (Y) Z Ž


Uwaga: W nowszej wersji "ć" znajduje się po "č". Do roku 2005 można spotkać "ć" w alfabecie po "t".

edytuj Gramatyka

Rzeczowniki w górnołużyckim występują w liczbie pojedynczej, podwójnej i mnogiej (podobnie jak w dolnołużyckim) i odmieniają się przez 7 przypadków: mianownik, dopełniacz, celownik, biernik, narzędnik, miejscownik i wołacz (w dolnołużyckim w zasadzie nie wyróżnia się wołacza).

edytuj Wymowa

Akcent w górnołużyckim z reguły pada na pierwszą sylabę wyrazu (podobnie jak w języku czeskim).

edytuj Linki zewnętrzne