| Organisation Internationale de la Francophonie | |||
|
|||
| Język roboczy | francuski | ||
| Siedziba | Paryż | ||
| Członkowie | 53 +2 stowarzyszonych +13 obserwatorów |
||
| sekretarz | Abdou Diouf | ||
| Utworzenie | 1970 | ||
Frankofonia (fr. La Francophonie, z łac. Francus = 'Francuz' + gr. phone = 'głos, dźwięk') - termin utworzony w 1880 roku przez francuskiego geografa Onésime Reclus (brata Élisée Reclus), oznaczający wspólnotę ludzi i państw posługujących się językiem francuskim. Obecnie jest to międzynarodowa organizacja skupiająca rządy krajów francuskojęzycznych. Tylko w kilku z tych krajów francuski spełnia rolę pierwszoplanową, w pozostałych odgrywa już pomniejszą rolę.
Inspiracją dla utworzenia wspólnoty frankofońskiej była Brytyjska Wspólnota Narodów (The Commonwealth of Nations). W 1970 roku dwa byłe państwa kolonizatorskie Francja i Belgia oraz bogatsze kraje francuskojęzyczne na czele z Kanadą i Szwajcarią stworzyły forum współpracy i pomocy biedniejszym krajom. Jednak w przeciwieństwie do Commonwealthu, którego głównym celem jest podtrzymywanie demokracji oraz promowanie praw człowieka wśród swoich członków, Frankofonia skupia swoją działalność na promocji języka i kultury francuskiej.
Spis treści |
edytuj Struktura
Międzynarodowa Organizacja Frankofonii posiada status obserwatora na Zgromadzeniu Ogólnym ONZ.
edytuj Szczyty
Szczyty frankofońskie odbywają się co dwa lata, w czasie których przedstawiciele krajów członkowskich dyskutują nad celami i strategią rozwoju organizacji.
Dotychczasowe szczyty:
- Paryż (Francja, 1986),
- Quebec (Kanada, 1987),
- Dakar (Senegal, 1989),
- Paryż (Francja, 1991),
- Mauritius (1993),
- Kotonu (Benin, 1995),
- Hanoi (Wietnam, 1997),
- Moncton (Kanada - Nowy Brunszwik, 1999),
- Bejrut (Liban, 2002),
- Wagadugu (Burkina Faso, 2004)
- Bukareszt (Rumunia, 2006)
edytuj Konferencje ministerialne
Każdego roku ministrowie do spraw frankofonii, względnie ministrowie spraw zagranicznych, z krajów członkowskich spotykają się, by przygotować kolejne szczyty organizacji oraz by wprowadzić w życie podjęte wcześniej postanowienia.
edytuj Stała Rada Frankofonii
Stała Rada Frankofonii składa się z ambasadorów Frankofonii z krajów członkowskich. Podobnie jak konferencje ministerialne ich głównym celem jest przygotowanie do szczytów frankofońskich oraz wprowadzenie decyzji na nich podjętych.
edytuj Członkowie według kontynentów
edytuj Europa
Belgia, także Wspólnota francuska Belgii
Bułgaria
Francja
Luksemburg
Mołdawia
Monako
Rumunia
Szwajcaria
edytuj Ameryka Północna
Kanada
- Nowy Brunszwik (rząd prowincji)
- Quebec (rząd prowincji)
- Ontario (obserwator, wkrótce może stać się członkiem)
Dominika
Haiti
Saint Lucia
- francuskie terytoria zamorskie:
edytuj Afryka
Benin
Burkina Faso
Burundi
Czad
Demokratyczna Republika Konga
Dżibuti
Egipt
Gabon
Gwinea
Gwinea Bissau
Gwinea Równikowa
Kamerun
Komory
Kongo
Madagaskar
Mali
Maroko
Mauretania
Mauritius
Niger
Republika Środkowoafrykańska
Republika Zielonego Przylądka
Rwanda
Senegal
Seszele
Togo
Tunezja
Wybrzeże Kości Słoniowej
Wyspy Świętego Tomasza i Książęca
